Sayfalar

22 Aralık 2010 Çarşamba

Hep çocuk kalsak hiç büyümesek

           Öncelikle bu konu  aklımdan sürekli geçen bir konudur.Bu kendimden ziyade bütün insanlarla ilgili bir durum.Evet keşke büyümesek çocuk kalsak dedim. Bunu genelde sorunlar büyüdüğü için yada çocukken sıkıntıların dertlerin ufak olması gibi konularda duyduk.Ama ben tamamen çocuk kalmayı ve insanların çocuk kalmalarını kalplerindeki kötülüğünde büyüdükçe artmasıyla alakalı olarak söylüyorum.acaba çocukları büyütürken kalplerinin kötüleşmesine biz büyükler mi sebep oluyoruz diye de düşünmeden edemiyorum.
          Bugün, bana bu yazıyı yazdıran, çocukken tanıdığım gençlik yolunda ilerleyen bir insan.Çocukluğunu hatırlıyorumda, ne kadar saygılı ve sevecen bir çocuktu.Böyle çocukları hep sevimli bulmuşumdur.Sınıf öğretmeni olduğumdan çocuklara sürekli haşır neşir biri olarak şunu söyleye bilirim ki,en davranışı bozuk çocuğun bile kalbi iyidir.Ne kadar kötülük yaparsa yapsın o kalbindeki saflığı görürsünüz.İşte insanlar büyüdükçe kaybolan o saflık beni çocuklara daha da çekiyor.Bu yüzden belki de bu işi daha da çok seviyorum.İyi ki bu mesleği seçmişim diyorum.Bir ofis yada bir banka ortamında mesela yada üniversite hocası olmak istemezdim.Sebebi de tamamen bu.
          Çocuklar sizi menfaatsiz sever mesela.Özellikle de küçük çocuklar.Dedim ya büyüdükçe değişiyorlar diye.Not falan değildir önemli olan notun ne olduğunu bilmezler zaten ilk zamanlar.Bildikleri öğretmen ya onları sevmezsedir.Bazen çok kızınca da bunu tehdit unsuru yapmadan da edemezsiniz."Bak böyle yaparsan sevmeyeceğim seni!"Sonra üzülürsünüz bunu dediğinize, çocuğun üzgün bakışlarını görünce.Sonra eklersiniz hepinizi seviyorum.Ama beni lütfen üzmeyin diye.
         İşte çocuklar böyledir.Sevgi beklerler.Koşulsuzca da severler.Bir bakarsınız bir arkadaşını düşürür.Bir bakarsınız engelli bir çocuğun kolundan tutar götürür.Onların dünyası iyilikle örtülüdür.bilerek isteyerek sonuçlarını düşünerek hareket etmezler.Genellikle oyun dışında da pek bir şey düşünmezler.Korunmaları gerekir bütün kötülüklerden yanlışlardan hatta belkide biz büyüklerden.Ama ne kadar korursak koruyalım.büyümelerine engel olamayız tıpkı bizim gibi büyüyecekler.Hayatın siyah ve gri taraflarını da görecekler.Keşke hep çocuk kalsak büyümesek.Kalplerde kötülük biriktirmesek...
 

7 yorum:

  1. çok tatlı bir yazı. ne haklısın.

    YanıtlaSil
  2. içimizdeki çocuk asla ölmesin:)

    YanıtlaSil
  3. Bencede ölmesin.:)İçimdeki çocuğuda seviyorum :D:D

    YanıtlaSil
  4. çocukken biran önce büyümek isterdik ya;oysa ne güzel demişsin keşke hiç büyümesek:)

    YanıtlaSil