Sayfalar

7 Aralık 2010 Salı

Üşüyorum...

Üşüyorum hem bedenen hem ruhen.
İkisini bir arada bulmak zordur bazen.
Keyifli değil aksine hüzünlü bir ruh halindeyim .
Kırgınım insanlara yine suç benim .
Siper almam gerekirken hayata.
Hep döküyorum içimi ortaya.
Kendini bilmez insan müsvetteleriyle yaşarken bu hayatta.
 Kendini koru sen sen ol ben gibi yapma.
Saf olma mesela.Hep iyiyi düşünme.
Her cümlenin arkasındaki ak niyeti benim gibi geç görme.
Saf işte demesinler arkandan.
Kimisi temiz insan derken kimisi dalga geçer arkandan.
Ben hiç hesap tutmadım hayatta insanlara dair.
Benim hesabım kendimleydi daima çünkü.
İnsanları bozmak yada üzmek isteseydim.
Kuşkusuz yeteneğim vardı buna dair.
Yapmadım yapamayacağımdan değil.
Sadece bu ben değilim.
İnsanım ben müsvedde değil.
Çok kırgınım birikmiş içimde yapılanlar.
Bu kötü dünyada ancak kötülere yer var.
İyi olmak zorken bu kadar.
İyilik beş para etmez olmuşken bu kadar.
Yaşamak neye yarar....
Ve yine de durduruyor kalbim yapma diyor o kadarda değil.
Yaşamak için hep bir sebep vardır.
Biliyorum elbette vardır.
Ama kızgınım işte .
Kırgınım işte insanlara dairr....

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder