Sayfalar

9 Kasım 2011 Çarşamba

Bencilliğe Doğruu

           Bazı günler daha fazla yazmak istiyorum.Ve kim tutuyor beni hiç kimse.Yani buna uğraşıyorum.Mademki kendim için yazıyorum istersem bir gecede 5 tane yazıda yazarım.Kime ne demi.İşte bu aralar bu modda gezmeye düşünmeye çalışıyorum.Uygulamaya da soktum sayılır.Ufak tefek şeylerde olsa.
          Bütün bayramı yeğenimin ödevlerine yardımcı olarak feda ettimse de kendimi.Mutluyum. Ama bu mutluluk geçici işte.Evet yardım ettim herkes süs püs vs uğraşırken ben oturmuş onunla kafa patlatıyordum.:)Peki madem bunu istiyorum yapmalıyım ama ya işte kıymeti bilinmezse o zaman yerle bir oluyor her şey.Fazla değer vermenin sonuçlarını yaşamaya başlıyorum.
          Sanki herkes benim mutsuzluğumun umutsuzluğumun farkında.Annem bugün treni beklerken öyle bir konuşma yaptı bizimle.Her şeye üzmeyin kendinizi.Ben zamanında çok üzdüm şimdi pişmanım vs.Evet annecim biliyorum ama gel gör ki uygulayamıyorummm.Birde ablam baktığı fal neticesinde depresyonda olduğumu söyledi.Aaa doğru diyesim geldi.Sustum.Çok çaktırmışım ruh halimi demek ki:)
          Ee hep gülen yüz olursan olacağı da bu.Gülmeyince şüphe çekmiştir belki.Her neyse bu saklamak niye dimi.Böyleyim işte sevincimi hep paylaşır hüznümü içime atarım.Sonra herkes musmutlu sanır beni:)
          Neyse işte ortada ne fol var ne yumurta sadece umutsuzluk çöktü üzerime.İyiye güzele insanlara inanırken artık kötüye çirkinliklerin gerçekliğine inanıyorum.Her insanın özünde iyi olduğunu düşünürken.İnsanların bencil yaratıklara dönüştüğünü görüyorum.Bende mi öyle olacağım.?Bir nebze belki.Belki de olmaya başlamışımdır kim bilir...  
         
          

4 yorum:

  1. Sen iyi düşün ki, güzel hissedebilesin.

    YanıtlaSil
  2. Düşünüyorum profösör elimde değil zaten:)

    YanıtlaSil
  3. bence monoton bir hayatın yarattığı sıkıntı bu. adrenaline ihtiyacın var.

    YanıtlaSil
  4. Evet belki ama adrenalin bana geçeci bir süre iyi gelebilir ancak.:)

    YanıtlaSil