Sayfalar

4 Aralık 2011 Pazar

Kürkçü dükkanı bekle ben Geliyorum...

        İçimdekini anlatmadan içimdekini anlatmak işte zorlandığım tam da bu.Peki nasıl olacak.Gene kelimelerin etrafında mı dolaşacağım.Olsun varsın dolaşayım.
        Anladım ki evde olmak en iyisi.Acı çekiyorsan yada mutsuzsun kimsenin yanında olmamak benim için daha hayırlı.Çünkü birinin yanında olduğum zaman o kişi için mutlu olmak zorundaymışım gibi hissediyorum.Mutsuzluğumu yansıttığımda ise olanlar daha kötü:Söylenenler anlamsız benim için.O anlarda ise tahammül gücümü kaybettiğimden kırıcı olmak ayrıca yıpratıyor.En güzeliymiş kendi kendime yaşadığım depresyon.Az kaldı buradan da gideceğim ve kürkçü dükkanıma döneceğim.Bazen kimse yardımcı olamıyor.Hatta yarana yenileri ekleniyor.

7 yorum:

  1. kaçmak çözüm olmaz ki!

    YanıtlaSil
  2. çok doğru söylemişsin
    kimseye tahammülün olmadığı zamanlarda çevrende değer verdiğin insanların olması, sıkıntıyı kat kat artırıyor.
    kimi zaman yalnızlık iyidir

    YanıtlaSil
  3. Ry her yola başvurmak lazım bazen.Çözüm olmayacağını bilsem de.
    Girly Gene beni anlıyorsun.

    YanıtlaSil
  4. Bu kendinden kaçış olmamalı.

    YanıtlaSil
  5. yalnızlık iyidir.
    :)
    kürkçü dükkanı neresi ki.
    :)
    son zamanlarda çok hassassın.

    YanıtlaSil
  6. Profösör:Kaçmak çözüm değil bana görede değil.Üstüne gidiyorum belkide doğru olmayan bu.

    Deeptone:Kürkçü dükkanı benim evim:)Yalnızlık iyi seviyorum zaman zaman.

    YanıtlaSil
  7. Sen de mi depresyondasın huyum?! :/
    Tanı bile kondu benimkine - Depresif Uyum Bozukluğu... Fck! Diyorum o zaman.

    YanıtlaSil