Sayfalar

28 Kasım 2012 Çarşamba

Bencil Olabilseydim İyiydi


Yazılacak o kadar şey varken içimde gene kelimelerim saklambaç oynuyor.Durdum duramadım yazdım sildim derken sonunda yazıyorum.(Taslaklarla doldu blogum.)



Şuan her şeyin yolunda olması gerekirken her şey gene sarpa sarmaya başladı.Sanki bir şeyler birileri ya da her ne ise olan bir şeyler beni hüzne itmek için canla başla uğraşıyor.Ben ayakta durmaya çabaladıkça üzerime geliyorlar.Suçlu benim aslında benim suçum tam da ben olmak.Bencil olmayı öğrenemedikçe bütün bunların devam edeceğini biliyordum.Çok önceden bu konuda gardımı almış olsam da üst üste gelmesi konusunda pek de hazırlıklı sayılmam.Henüz o kadarda iyi değilim bu konuda.

İnsanların art niyetleriyle karşılaşmanın beni hep üzdüğünden bahsettim burada.Çoğu zaman üzmekle kalmıyor çöküntüye bile uğrayabiliyorum.Belki öyle zamanlarda art arda art niyetleri farkına varmak süpriz değildir.Bunun yanında cabası dediğim bir çok şey oluyor şu ara.Hangisini takmayacağımı şaşırdım.Bencil olmayı öğrenmek benim için mümkün olamıyor nedense.

Aslında çok mutlu olmam gerek hatta belki havalara uçmam .Tayinim hiç beklenmedik bir şekilde iyi olduğunu düşündüğüm evime çok yakın bir okula çıktı.Bu duruma sevindim elbette ki.Bu kadar zamandır beklediğim haber iyi sonuçlandı ve belirsizlik ortadan kalktı.Okuldaki bir çok kimsenin kıskançlıkla baktığı bu tayin olayı benim mutlu olmama yeterde artardı bile.Öğrencilerime nasıl söyleyeceğimi onlara ne olacağını takmasaydım yeterdi.Bana saçma sapan davransalar haksız yere şikayet etmiş de olsalar bile velilere saygı duymasaydım çekip gitmek kolay olurdu belki.



Üstelik mutlu olmak için kendi adıma her şey yolunda neden bu dış müdahaleleri takıyorum bilmiyorum.Onların bir nebze olsun çoğu zaman beni takmayıp hayatlarını yaşadıklarını bilmeme rağmen hemde.


İnsana koyan tamda bu işte gerçekleri bilsem de değiştirememek ...

Kilit cümlemi buldum sonunda:

Bana dokunan benim insanlara gösterdiğim hoşgörünün özenin fedakarlığın sadece bir nebzesinin de olsa geri dönmediği görmek.Bunca zarardan sonra  uzun vadelerde insanlardan bana kalan tek kar çevremde senin kalbin temiz diye anılmak.



4 yorum:

  1. İnce fikirli, düşünceli insanların ortak noktası bu sanırım..Suistimal edilmek, her şyi fazla kafaya takmak. Bu durumda mutlu olmak kolay olmuyor haliyle. Ama ben üzmektense, üzülen olmayı yeğlerim her zaman .

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bende yeğlerim maalesef çünkü üzünce çok daha fazla üzülüyorum.En iyisi gene ben üzüleyim.

      Sil
    2. aslında hiç kimsenin üzülmemesi en iyisi de....

      Sil
    3. O da işte mümkün olmuyor.Her şey yolunda gidince illa bir terslik çıkıyor.

      Sil